Prototype 2, jak sama nazwa wskazuje to sequel całkiem niezłej gry akcji, w której wcielaliśmy się w bohatera, posiadającego naprawdę imponujące, nadprzyrodzone moce. Po raz kolejny powrócimy na Manhattan, który znajduje się pod kwarantanną, a naszym głównym celem będzie wytropienie Aleksa Mercera, bohatera z pierwszej części gry.

Tym razem wcielimy się w postać Jamesa Hellera, który przez epidemię, jaka rozpoczęła się jeszcze w pierwszej części gry stracił to co miał najcenniejsze, tj. rodzinę. Za taki stan rzeczy oskarża nikogo innego, a samego Mercera, którego poczynaniami kierowaliśmy w pierwowzorze. Ten, jako jedyny stał się odporny na ów wirus, stając się naprawdę potężny, dzięki możliwości zmiany swojego ciała w dosłowną maszynę do zabijania. Czasowo akcja toczy się 14 miesięcy później, kiedy epidemia stała się już naprawdę poważnym problemem, a sam Nowy Jork podzielono na trzy strefy – zarażoną, przejściową i zupełnie czystą.

Po raz kolejny będziemy przemierzać słynne „Big Apple”, tym razem jednak nasze motywy będą zgoła odmienne. Takie skonstruowanie fabuły jednak dało twórcom możliwość dalszego prowadzenia rozgrywki w sposób otwarty i w zasadzie niewiele ograniczony. To od nas zależy jaką lokację chcemy zwiedzić, gdzie pójść, co zrobić itd., a jeśli do wszystkiego dodamy naprawdę imponującą walkę to otrzymamy produkt co najmniej ciekawy.

Sam Heller jest postacią zdecydowanie potężniejszą od Mercera, ale też takie było założenie twórców, którzy chcieli sprowadzić go do roli kowala własnego losu. Imponujące mutacje jedynie utwierdzają nas w przekonaniu, że kierowana przez nas postać jest zdolna do zrobienia niemal wszystkiego na co ma ochotę. Za wykonane zadania czy umiejętne prowadzenie walki otrzymujemy punkty, które możemy potem wydać na rozwój umiejętności oraz moce.

Graficznie Prototype 2 wygląda naprawdę świetnie, bowiem twórcy zdecydowali się na wprowadzenie nowego silnika graficznego, dzięki czemu lokacje, postacie i walka prezentują się naprawdę świetnie. Fantastycznie wręcz wyglądają mutacje, które sprawiają wrażenie dodatkowego, organicznego bytu, niejako scalonego z bohaterem.

Counter Strike: Global Offensive to, długo wyczekiwana kontynuacja jednej z najpopularniejszych strzelanin sieciowych. Producenci postarali się posłuchać graczy i wprowadzić wiele usprawnień, nie tylko graficznych, ale również w samej mechanice rozgrywki.

Gra, która zaczynała jako mod do znanego wówczas Half-Life i zyskała tak ogromną renomę to produkt, koło którego nie należy przechodzić obojętnie. Po wielu latach, twórcy zdecydowali się na poważne „unowocześnienie” gry, choć jej główne założenia pozostały bez zmian. Znów mówimy o walce dwóch drużyn (terrorystów i antyterrorystów) na wybranych mapach i w różnych trybach rozgrywki. Te, są dwa – Casual oraz Competitive, czyli skierowany do początkujących graczy oraz ten dla starych wyjadaczy. W pierwszym mamy np. limit czasowy 3 minut oraz możliwość kontaktowania się z wszystkimi graczami. W drugim zaś skrócono mecz do 2 minut i umożliwiono kontakt radiowy jedynie z kompanami z drużyny.

W grze bawić możemy się na pięciu mapach w stylu de_ oraz dwóch cs_. Pierwsze z nich polegają na rozbrojeniu, bądź zdetonowaniu bomby, drugie zaś przetrzymywaniu, albo odbijaniu zakładników. Co więcej każda z plansz jest ukłonem w kierunku całej serii, bowiem ich wygląd stanowi nawiązanie do lokacji dostępnych w pierwowzorze.

Na pewno każdego ucieszy fakt poszerzenia dostępnych w grze broni o kilka interesujących pozycji, takich jak: koktajl Molotova, granat-przynęta, IMI Negev, Mag-7 czy Taser. Interesująco zmodyfikowany został również system matchmakingu, czyli tworzenia poszczególnych meczów. Teraz, gracze dobierani są na zasadzie podobnych umiejętności czy rankingu, przez co każdy będzie bawił się w nowym CS wręcz wybornie.

Nowy Counter Strike jest również cross-platformowy, dzięki czemu gracze prowadzący swoje skomplikowane działania wojenne, będą mogli współpracować, bądź konkurować z innymi, uruchamiającymi grę na konsolach. Wszystko dzięki zintegrowanej usłudze Steam.

Nadszedł czas podsumowań noworocznych i powolnego spoglądania co czeka nas w 2012. Wyglądałoby na to, że porównanie będzie na korzyść mijającego roku. Technicznie wygląda to zawsze tak, że fajne premiery wychodzą co dwa lata, i tak na prawdę właśnie 2011 rok miał rokiem mocnych wydań. Czy był? Zdecydowanie tak, patrząc jednak na premiery przyszłoroczne, ostatni rok w kalendarzu majów, także zapowiada się ciekawie, a jednym z ciekawszych tytułów może być Max Payne 3.

Trzecia odsłona przygód Nowojorskiego gliniarza przeniesie nas do południowej Ameryki. Trochę starszy już nieco policjant, pracować będzie jako ochroniarz dla jednego z biznesmenów. Okazuje się, że praca ta wcale nie będzie łatwiejsza od mrocznej przeszłości, jaką oglądaliśmy w wiecznie zaśnieżonym Nowym Jorku i to nie słońce będzie dawać w kość Payne’owi.

Nowy Max Payne 3 zaoferuje nam poza nowymi misjami i oprawą graficzną, nowy silnik a animacji. Oczywiście kultowy Bullet Time, cały arsenał borni nie znikną z gry. Rozgrywka nadal będzie oparta o model TPP, pojawi się kilka oskryptowanych scen jak i quick time eventów. Przeciwnicy będą umierać realnie, wróci także zasada śledzenia ostatniej kuli. Nowością będzie możliwość chowania się za przeszkodami – element, który ostatnimi czasy zyskał sobie bardzo dużą przychylność wśród fanów gier.

Czy to przekonuje was do tego, że przyszły rok będzie ciekawy i poza RPG pojawi się kilka fajnych gier akcji? Mam nadzieje, że tak. Premiera Max Payne 3 wypada na Marzec 2012.

Prawda jest taka, że poza trybem Multi i podrasowaniem delikatnym grafiki ta gra prawię w ogóle się nie zmieni. Owszem wprowadzone zostaną kosmetyczne zmiany typu możliwość użycia klucza omni jako broni, czy granaty, ale nie są to zmiany rewolucyjne. Co z tego wynika? Nic, prawda jest taka, że za dobrą fabułę i ten sam silnik jestem po raz kolejny sięgnąć po pudełko z grą i dokończyć to co rozpocząłem kilka lat temu.

Pomimo tego, że Mass Effect 3 będzie ostatnią odsłoną, nie narzekam, bo robienie z dobrych produktów tasiemca serialowego niczym Moda na sukces, może zakończyć się tragicznie, chociaż seria Elder Scrolls jest zaprzeczeniem tej tezy. Premiera Mass Effect 3 na początku marca 2012.

Już za chwilę w moje niepowołane i szalone ręce trafi klucz do Steama odblokowujący grę The Elder Scorlls V: Skyrim. Tak tak, premiera w piątek 11.11.2011. Zapewne zatracę się okrutnie w tym czasie, ale nie zapomnę napisać recenzji, która pojawi się prawdopodobnie w tym serwisie: Skyrim.

Dzisiaj postanowiłem, że kupię preordera. Wyszedłem chyba na tym całkiem dobrze, w sklepie internetowym Inexus, na którym posiadam konto z czasów kiedy grałem jeszcze w Wowa, cena była całkiem przyzwoita. Wiadomo opakowanie to co innego, fajniejszy klimat i w ogóle. Ale jak inaczej będę mógł pograć sobie w grę gdy wszystkie sklepy tego dnia będą akurat zamknięte? Jak wiadomo 11.11 wypada święto narodowe – ważne święto, nigdy nie ukrywałem, że jestem patriotą. Jednakże przez to, że „wszyscy” mają wtedy wolne, ja co najwyżej mogę pocałować klamkę od Empika, Komputronika czy też innego sklepu z grami. Co prawda Ci pierwsi poinformowali mnie mailowo, że prawdopodobnie będą mieć grę już w czwartek w sprzedaży, ale jakoś nie chce mi się wierzyć i brakuje mi zaufania w zapewnienia.

Zacieram więc ręce i oczekuje na klucz, aby rozpocząć przygodę po krainach Tamriel. Mam nadzieje, że nie osiągnę na dłużysz czas poziomu nolifea. Mam duże oczekiwania wobec gry i szerze spodziewam się, że niestety będzie zdecydowanie lepsza niż nasz rodzimy Wiesiek.

Bardzo się ciesze z okazji premiery nowego Battlefielda, gra zapowiada się świetnie, silnik graficzny wymiata, a z tego co piszą z beta testów, to będzie to zdecydowanie najlepsza gra strzelankowa tego roku.

Piszą…no właśnie cały sęk w tym, że 29 września rozpoczynają się betatesty, otwarte, dostępne dla wszystkich, nic trudnego, wystarczy mieć konto na Origin i pobrać ponad 4-gigowego klienta. To dlaczego narzekam? Otóż gra na pecety jest tak zachwycająco piękna, że ja sobie w nią nie zagram. Powód jest okrutny, nie mam właściwego Windowsa. Obecny komp jaki posiadam spełnia parametry dla gry z wyjątkiem pamięci. Jeżeli chciałbym zainstalować sobie Vistę bądź Siódemkę, musiałbym dokupić przynajmniej dwa giga dodatkowej pamięci. Przeraża mnie to i irytuje, bo na grę musiałbym w sumie wydać około 300 zł. Co przeraża mnie bardziej? Fakt, że prawdopodobnie w mojej sytuacji jest cała rzesza szaraków.

Paradoksem jest to, że problemu tego nie mają gracze konsolowi. Oni nie muszą martwić się wymagania. Więc co kupić konsole? A skąd. Jak dla mnie konsola to odbieranie sobie całego wizualnego piękna, jakie może nam właśnie zaoferować taki tytuł. Co wiec zrobić w takiej sytuacji, rozczulać się nad sobą? Oglądać jak inni grają bo mają lepiej? Ja znalazłem sobie alternatywę, w tym miesiącu będzie to Rage, a losy Battlefield 3 na PC, będę śledził po przez serwisy informacyjne, a jak wejdzie do kolekcji klasyki (ojoj kiedy to będzie, ale kompa będę też już miał wtedy w sam raz) wtedy pogram.

Zawiodłem się na grze. Patrząc na jej fabułę, grafikę, to może jeszcze by to przeszło, ale niestety, nie będę was okłamywał, gra się robi nudna i po jakimś czasie, gdy osiągniemy stan monotonii, odechciewa się.

From Dust zapowiadało się dużo lepiej. Jednak skończyło się tak jak zwykle. Bycie bogiem z tego punktu widzenia wcale nie jest łatwe i przyjemne, a jeżeli takie nudne, to chyba jednak wolę pozostać człowiekiem. Nie da się ukryć, że koncepcja na grę była fajna, tytułów tego typu nie było zbyt wiele na rynku, a samo From Dust, zapowiadało się troszkę inaczej niż typowe gry w boga. Po spóźnionej premierze na PC, euforia jednak opadła i po przejściu kilku misji, wpadłem w wir melancholii i złapałem bogową depresję.

To co przemawia za tytułem to grafika. Jednakże ten aspekt z reguły traktuję jako końcowy, na pierwszym miejscu stawiam fabułę oraz grywalność, która ma być wsparta dużą ilością szczegółów, na które możemy zwrócić uwagę podczas rozgrywki. Wydawałoby się, że From Dust ma aspiracje do bycia taką grą. Niestety, okazało się to złudne, a co gorsze wszędzie gdzie czytam na tematy gry, spotykam się raczej z negatywnymi opiniami. Dlatego tytuł nie dostaje ode mnie rekomendacji.

Zacznę tradycyjnie. Sezon ogórkowy – ile razy o tym to już czytaliście – dobiega końca. Targi Gamescom, nakręciły graczy olbrzymią i pozytywną dawką emocji, jakie przyjdzie nam wspólnie przeżywać w najbliższym czasie. Z pośród zbliżających się premier, wyłowić należy następujące: jutro przybędzie Deus EX. O tak trzecia odsłona gry zapowiada się naprawdę fantastycznie. W wrześniu natomiast szykujemy się na kolejny polski akcent: prosto z Wrocławskiego studia Techland, przybędzie do nas gra Dead Island.

Po mimo dość dużej liczby gier, oscylujących w tematyce umarlaków, na ten tytuł jaram się niesamowicie. Dead Island nie dość, że jest polskim wydaniem to zapowiada się dużo bardziej ciekawie od gier w tej tematyce. Uwięzieni na wyspie opanowaną przez zombich, fakt może to nie jest jakiś wybitny pomysł na fabułę, ale w tym przypadku jak najbardziej istotne cechy gry, należy wziąć jej oprawę graficzną i formę rozgrywki. Wizualizacji została przygotowana na prawdę na wysokim poziomie, co zresztą było widać na gameplaych prezentowanych przez wydawcę. Od pierwszego wejrzenia można było się zakochać w trailerze z gry, choć nie jest on co prawda budowany na tym samym silniku.

Co do rozgrywki, to oczywiście wypada zagrać w tryb single player, natomiast raczej skoncentrowałbym się na trybie kooperacji, bo raczej po to została przygotowana ta gra. Wcielając się w jednego z ocalałych, razem grupą przyjaciół przy bardzo dużej współpracy i połączeniu naszych umiejętności, staniemy na przeciwko olbrzymiej grupie brzydali, które marzą jedynie o tym aby nas pogryźć. Sposób na ubicie potwora jest wiele, bardzo fajnym pomysłem jest także wprowadzenie klasowości postaci, co zachęci wielu do niejednokrotnego ukończenia gry.

Zupełnie nie zgadzam się z autorem tego tekstu: Dead Island, co do przesytu i braku pomysłu na grę od Techlandu. Zdecydowanie jak najbardziej dopinguje projekt, zwłaszcza, ze jest to kolejne cacko polskiej produkcji.

Limbo to niezależna gra od PlayDead. Można by śmiało pomyśleć, że czarno-biała grafika w rzucie 2D, raczej wydaje się przestarzała, wręcz mało interesująca dla graczy. Jednakże w przypadku tego tytułu tak nie jest. Sezon ogórkowy sprawił, że gra została dostrzeżona przez spec od multimedialnej rozrywki i teraz cieszy się wielką popularnością.

Proces tworzenia gry, rozpoczął się w 2006 roku. Fajną recenzje o grze możecie zobaczyć tutaj: Limbo, zresztą jak łatwo zauważyć tytuł dostał wysoką ocenę, nie tylko w tym serwisie. Od siebie dodam, że esencja gry to jej mrożąca krew fabuła. Jako mały chłopiec, wyruszamy w podróż by ratować swoja zaginioną siostrę. Przedziwne krainy, z piekła rodem na prawdę odstraszają i są raczej mało apetyczne, ale takie już Limbo ma być.

Ciężko powiedzieć czy przypasować grę do gier logicznych, czy też zręcznościowych. Podczas zabawy, przyjdzie nam rozwiązać nie jedną łamigłówkę, przy czym czasem będzie musieli się wykazać sprytem. Gra jak na swój budżet wciąga. Ma to coś, czego dzisiejsze duże i wysokobudżetowe tytuły nie mają. Wiele twórców mainstreamu powinno brać przykład z takich właśnie gier niezależnych, a nie wydawać po raz kolejny tytułu, który ma markę i przyciąga tylko z nazwy.

Wiedźmin 2 to gra wyjątkowa. Najważniejszą jej cechą jest to, że została ona stworzona od początku do końca, przez polską firmę. Tak to w kraju nad Wisłą, powstał projekt, z którego jesteśmy dumni, którym możemy się chwalić z wytężoną piersią.

Druga część przygód Geralta z Rivii, jest  kontynuacją pierwszej odsłony, która została okrzyknięta najlepszą grą RPG. Fabuła najnowszego Wiedźmina, nadal skupia się wokół rozterek życiowych wyciągniętego jakimś cudem z ramion śmierci białego Wilka. Zatrudniony jako ochroniarz króla Foltesta Geralt, co jakiś czas łata luki w swojej pamięci. Motyw ten w grze jest o tyle fajny, że Ci którzy nie czytali książek Sapkowskiego mogą zagrać w grę bez żadnych kompleksów, chociaż osobiście polecam przeczytanie sagi.

Zabójcy królów, to gra wyjątkowa, w którą został włożony ogrom pracy. Twórcy zrezygnowali z zewnątrzengo silnika graficznego i stworzyli swoje własne arcydzieło, dzięki któremu gra wygląda prześlicznie. Animacje, ruchy postaci i modele są jak poezja. Samo przyglądanie się im sprawia mnóstwo przyjemności a co dopiero gra. Pomimo ewidentnych niedoróbek, które wynikły z braku funduszy, gra dorównuje chociaż nie przegania pierwszej części. Jednak najważniejsze jest, że rozgrywka jest tak przyjemna i wciągająca, że bez wahań trzeba powiedzieć, że już teraz nie możemy doczekać się na kolejną odsłonę gry.